« هر كه ثلث قرآن فرا گيرد ثلث پيمبرى را فرا گرفته وهر كه نصف قرآن فرا گيرد وبدان عمل كند نصف پيمبرى را فرا گرفته وهر كه همهء قرآن را فرا گيرد همهء پيمبرى را فرا گرفته ، فقط وحى بدو نميرسد . » « 1 » در بارهء مؤمن ومنافق قرآن خوان ونخوان تمثيلى بديع داشت ، ميفرمود : « مؤمن قرآن خوان چون ترنج است كه بويش خوش است وطعمش خوب ومؤمن قرآن نخوان چون خرما است بىبو ، با طعم شيرين . ومنافق قرآن خوان چون علفى است خوش بو با طعم تلخ ومنافق قرآن نخوان چون حنظل است بىبو وتلخ « 2 » » . به نزد وى اعتبار كسان به دانستن قرآن بود . روزى گروهى را به سفر جنگى ميفرستاد ، بدانها گفت : قرآن هر چه مىدانيد بياريد ، يكى كه از همهء قوم جوانتر بود گفت : « من فلان وفلان وسورهء بقره را از بر دارم . » فرمود : « برو كه أمير اين گروه توئى . « 3 » » مصعب بن عمير قرشي ومعاذ بن جبل انصارى كه هر دو به روزگار جوانى با وجود اعتراض شيوخ ، به مأموريت‌هاى بزرگ رفتند وسرپرستى مسلمانان مدينه را پيش از هجرت وحكومت مكة را پس از فتح بعهده گرفتند از اين رو بود كه در تعليم وقرائت وحفظ قرآن ، گوى سبق از ديگران برده بودند . قرآن آموختن آسان نبود كه ميبايد آموخته را بخاطر سپرد . عمر سورهء بقره را به دوازده سال آموخت وچون بپايان برد ، شترى بكشت « 4 » وپسر وى عبد الله همين سوره را به هشت سال آموخت « 5 » أفاضل أصحاب هر يك سوره‌اى بيشتر نياموخته بودند « 6 » كساني كه

--> ( 1 ) الجامع لأحكام القرآن ( 2 ) بخارى ( 3 ) ترمدى ( 4 ) الجامع لأحكام القرآن ( 5 ) الموطأ ( 6 ) ترمدى